Zima, za oknem pada śnieg. Nieraz zapewne czytelnicy widzieli w różnych demkach, czy innych programach efekt padającego śniegu zatrzymującego się na elementach obrazka. Kiedyś nie chciało mi się nic pożytecznego stworzyć, i postanowiłem napisać coć w tym stylu.

Opiszę pokrótce sposób postępowania przy tworzeniu wirtualnego śniegu:

Najpierw losujemy sobie pozycje x i y na ekranie pixelków, a także ich prędkości. Operujemy na liczbach rzeczywistych (lub jak kto woli z przecinkiem), aby ruch pixelka był płynny. Należy również zadbać, aby pixel nie przeskoczył o 2 pola w dół (tzn. aby prędkość nie była większa od 0.9) bo wtedy doszłyby nam dodatkowe warunki czego raczej nie pożądamy w naszym programie. Moglibyśmy losować punkty tylko w X, a Y zawsze ustawić na 0. Spowodowałoby to jednak nieestetyczny start i mogłoby dojść do zapchania się w górnej części ekranu przy ilości punktów ok. 1000. Więc musimy losować na całym ekranie, ale uwaga nie możemy postawić pixelka na kolorze, który będzie je zatrzymywał (np, gdy kolorem który powoduje zatrzymanie pixelka jest kolor 15, to nie możemy wylosować współrzędnych, które wypadają na napisie w kolorze 15, a to dlatego że pixel startując pozostawiłby po sobie dziurkę, a w rezultacie zamazanie napisu), w tym celu przy losowaniu sprawdzamy sobie kolor.

Mamy już przygotowane tablice, możemy zacząć ruch punktów. W pętli dla wszystkich pixelków po kolei sprawdzamy najpierw czy możemy poruszyć się jeszcze w dół, czyli czy punkt pod nami jest w kolorze innym niż kolor zatrzymujący. Jeżeli możemy się poruszyć to kasujemy pixel na starej pozycji i dodajemy szybkość do aktualnej współrzędnej Y. Po czym sprawdzamy czy nie wyskoczyliśmy poza ekran, jeżeli tak to losujemy nową wartość X punktu i do Y wpisujemy 0 (czyli zaczynamy od góry) i na zakończenie rysujemy pixel w nowym miejscu kolorem zatrzymującym.

Wróćmy teraz do pierwszego rozgałęzienia. Czyli do momentu, w którym sprawdzaliśmy czy pod nami jest kolor zatrzymujący. Jeśeli jest, to należy sprawdzić czy nasz punkt może obsunąć się w prawo lub w lewo (po stoku). Sprawdzamy czy możemy się obsunąć w prawo, a potem w lewo. Jeżeli nie możemy się obniżyć w żadną ze stron, to spoczywamy spokojnie na miejscu, w którym obecnie się znajdujemy i losujemy nową szybkość oraz X i zaczynamy od nowa. Jeżeli możemy się obsunąć w lewo lub w prawo to kasujemy punkt na starej pozycji zmieniamy X (w zależności od tego w którą stronę się obsuwamy) i dodajemy znów szybkość do Y, sprawdzamy czy nie wylądowaliśmy poza ekranem i stawiamy punkt w nowym miejscu. I cykl się zamyka w kółeczko. To mniej więcej cała filozofia śniegu. Teraz jak to wygląda w praktyce (a raczej w Turbo Pascalu):

Program można na wiele sposobów ulepszyć. Przykładowo można jako tło wstawić jakiś krajobraz (np. plik graficzny GIF) na którego tle będzie padał śnieg. Innym pomysłem jest tzw. lepkość, czyli przyczepność do powierzchni podczas lotu), czy budowanie się skarp i późniejsze ich obrywanie się, itd. ...

Kod źródłowy do artykułu:
Efekt śniegu (1,49 KB)